***

Կարմիրը չեմ սիրում.

Շատ նման է սևին,

Իսկ սևը ատեցի

Մի ծիծաղելի թաղումից հետո,

Որտղ բոլորը կարմիր էին հագել,

ՈՒ դա ինձ տխուր ու սև էր թվում:

Սևը չեմ սիրում.

Կարիճը պոտենցյալ օձ է...

                                                         

Աշու´ն,ես նման եմ քեզ...

Աշու´ն,դու նման ես ինձ

Մարդամոտ մայթերով քո ցեխակոլոլ,

Որ գգվում են 

Անցորդների փախչող ոտքերին:

Քո անձրևների ճոխ լացուկոծով,

Եվ քո ծերացած,պարպված փողոցով:

Մումյաների պես

Լպրծուն ծառերով քո,

Եվ քո երդմնազանց անձրևանոցով:

Դու նման ես ինձ

Քո ջղայնությամբ:

Օդիդ ամեն մոլեկուլով,

Որ կրում են 

Վարակիչ մասնիկները սիրո:

Եվ անկուշտ հողով ,

Որ կլկլացնելով լակում է

Նորագոյ երակների

Առատ ջրերը,

Եվ ագռավների պես քո,

Որ քարկոծվում են միշտ,

ՈՒ էլի մնում  

Ադավաճան:

Եվ տերևով  ջահել,

Որ գնաց հասավ հազար տարվա

Մեռելներին:

...

Աշու´ն,ես նման եմ քեզ:

Ամենում ես ինձ մեղավոր գտա...

 


Ես չգնացի ոչ մեկի հետևից.
Կորցրել էի հոտը իմ
Եվ իմ հովիվին...
Պատահական չոբանները վիզս պարան գցեցին,
Իսկ պահապան շները ինձ մատնեցին ոհմակին:
Գայլերն ինձ ժամ տարան,
Աղոթել տվին վրաս
Եվ մատաղ արին Լուսնի ոտքերի տակ:
Արյունս,ճակատների փոխարեն,անցնող գայլերի
Շուրթերին քսեցին,
Որ աչքները ,կատաղություն լափած,
Կոկորդս տենչան:
Սեղանները երկար շարեցին,
Քահանան,գայլերը և չոբանները
Նստեցին շուրջը,
Եվ դու´,հովի´վ իմ,նստած էիր չոբանների մեջ
ՈՒ առաջինը` գայլերից էլ ագահ,քելեխս կերար:
Եվ իմ պահապան շունը,
Որ ոխերիմ կռիվներ էր տալիս ոհմակի դեմ,
Հիմա նույն գայլերի հետ գարեջուր է խմում
ՈՒ հռհռում ոչխարությանս վրա .

Անունդ պաշտում եմ ես

Ես սիրում եմ քո անունը,
Որի հնչյուններն անուշ ննջում են
Թարթիչներիս տակ.
Անունդ նման է քեզ,
Արևածիլին`-բարի լույսի- հետ,
Այն համբուրում է
Կանաչ շուրթերս...
Անունդ պաշտում եմ ես:

Մեղավորներ չկան էլ

Մեղավորներ չկան էլ.
Խնձորները կերել են բոլոր Եվաներին,
Իսկ Ադամները մնացել են
Օձերի հույսին:
Դրախտը պանթեոն է դարձել,
Սերովբե-քերովբեները`
Խաչքարեր,
Չարի ու բարու խաչմերուկները
Չվել են...
Մեղավորներ չկան էլ:

Անտարբերություն

Չգիտեմ' սակայն,
Ի՞նչ է կոչվում սա...
Բայց որ կարող ես մի բառով փշրել,
Ինչ ներսումս կա,
Որ արցունքիցս ոչ թե հուզվում ես,
Այլ ջղաձգվում,
Թերևս սրան լոկ մի անուն կա`
Անտարբերություն:











Անտարբերությո~ւն...



ՈՒ ի՞նչ է մնում.
Ինքնասպանի պես
Ոռնացող բառն այս`զերթ ատրճանակ,
Սեղմել ճակատիս,
Անդող ձեռքով իմ...կրակե~լ, դաջ~ել
Մահացու գնդակն
ՈՒղեղիս խորքում...հոգի´ս, ես բնավ
Քեզ չեմ բողոքում,
Չէ՞ որ ես ինքս ուզեցի մեռնել,
ՈՒ դու պարզապես
Տվեցիր ինձ քո... ատրճանակը:

Պատուհաններդ ինձ ներս կկանչեն

Կարոտից քրտնած պատուհաններդ ինձ ներս կկանչեն,
Գոլ կաթիլները գալարումներով կսողան իմ մեջ,
ՈՒ  կոճակներդ  մաշված խուցերից մոտս կփաղչեն,
Կաթիլների հետ կլցվեն ներսս` գալարուն,անվերջ:



Եվ կիրք կլափեն մարմինները մեր,
Եվ կիրք կթափեն պատերիդ ճաքած,
Պատուհաններդ ինձ ներս կկանչեն`
Կարոտից,կրքից քրտնած ու թաց: